നവീന വിജയന്-
സിനിമ: ഇരുനിറം, സംവിധാനം: ജിന്റോ തോമസ്
നിറത്തിന്റെ പേരില് മനുഷ്യനെ അളക്കുന്ന ലോകത്തോട് ഒരു കുട്ടിയുടെ ചോദ്യം!
കോഴിക്കോട്: നിറം ഒരു കാഴ്ചാനുഭവം മാത്രമാകുന്നിടത്തോളം അതിന് നിരപരാധിത്വമുണ്ട്. എന്നാല് ഒരു നിറത്തിന് മറ്റൊരു നിറത്തേക്കാള് മേന്മ നല്കുന്ന നിമിഷം മുതല് അത് സൗന്ദര്യസങ്കല്പ്പത്തിന്റെ വികലമായ കാഴ്ചപ്പാടാകുന്നു.
അത് അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷയായി മാറുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തില് പ്രകൃതി വരച്ച നിറങ്ങളെ സാമൂഹിക പദവികളാക്കി മാറ്റിയ ഒരു വ്യവസ്ഥയുടെ നേര്ക്ക് നോക്കുകയാണ് ജിന്റോ തോമസിന്റെ ‘ഇരുനിറം’.
വര്ണ്ണവിവേചനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന സിനിമകള്ക്ക് മുന്നിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി അതിനെ ഒരു ഉപദേശമായി ചുരുക്കാതിരിക്കുക എന്നതാണ്. ‘ഇരുനിറം’ ഈ വിഷയത്തെ ഒരു കുട്ടിയുടെ അനുഭവലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിലൂടെ ആ അപകടത്തെ മറികടക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നു. അമ്പിളി എന്ന ഏഴാം ക്ലാസുകാരിയുടെ കണ്ണിലൂടെ ലോകത്തെ കാണുമ്പോള്, മുതിര്ന്നവര് സ്വാഭാവികമെന്ന് കരുതുന്ന പലതും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അവളുടെ ചോദ്യങ്ങള് ഒരു കുട്ടിയുടെ കൗതുകത്തില്നിന്ന് ആരംഭിച്ചാലും അതിന്റെ ലക്ഷ്യപ്രാപ്തി സമൂഹത്തിന്റെ മനസ്സിനെ തിരുത്തുന്ന തരത്തിലുള്ളതാണ്.
കുട്ടിയുടെ മനസ്സിനേല്ക്കുന്ന ഓരോ മുറിവും കാഴ്ചക്കാരനെ മുറിയിക്കുന്നു. അത് കണ്ണ് നനയിക്കുമ്പോള് നമ്മളില് പ്രതിഷേധമുയരുന്നു. ഇതാണ് ഒരു സിനിമ സമൂഹത്തോട് കാണിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം.
ഒരു പ്രേക്ഷകന് സ്വയം പുതുക്കിപ്പണിയുകയും സമൂഹത്തെ തിരുത്താന് ബാധ്യതയുള്ളവനായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു.
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല നിറം തേടിയുള്ള അമ്പിളിയുടെ അന്വേഷണം ക്രമേണ നിറങ്ങളുടെ സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കാണ് തുറക്കുന്നത്. കറുപ്പ് എന്തുകൊണ്ട് ഒരു കുറവായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു? വെളുപ്പ് എന്തുകൊണ്ട് സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പര്യായമായി മാറുന്നു? ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശരീരനിറം അയാളുടെ സൗന്ദര്യത്തെയും സ്വീകാര്യതയെയും പോലും നിര്ണയിക്കുന്ന ഒരു മാനദണ്ഡമായി മാറിയത് എങ്ങനെയാണ്? സിനിമ ഈ ചോദ്യങ്ങളെ നേരിട്ട് പ്രേക്ഷകന്റെ മുന്നില് വയ്ക്കുന്നതിനേക്കാള്, ഒരു കുട്ടിയുടെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ അവ നമ്മുടെ മുന്നില് എത്തിക്കുന്നു. അതാണ് അതിന്റെ ആഖ്യാനപരമായ പ്രസക്തി.
വര്ണ്ണവിവേചനം നമ്മുടെ സമൂഹത്തില് എല്ലായ്പ്പോഴും പരസ്യമായ അധിക്ഷേപത്തിന്റെ രൂപത്തിലല്ല പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. പലപ്പോഴും അത് സ്നേഹപൂര്വമെന്നു തോന്നുന്ന ഭാഷയിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ‘നല്ല നിറം’, ‘നിറം കുറവാണ്’, ‘വെളുത്ത കുട്ടി’ എന്നിങ്ങനെ നാം അനായാസം ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്കുകള്ക്കുള്ളില് തന്നെ ഒരു സൗന്ദര്യക്രമം പ്രവര്ത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു നിറത്തെ ‘നല്ലത്’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന നിമിഷം മറ്റൊരു നിറത്തെ സ്വാഭാവികമായി ‘കുറവ്’ എന്ന സ്ഥാനത്തേക്ക് തള്ളുകയാണ്. ഈ ഭാഷാപരമായ സാധാരണവല്ക്കരണമാണ് നിറവിവേചനത്തിന്റെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ രൂപങ്ങളിലൊന്ന്.
കാരണം വിവേചനം ആദ്യം ശരീരത്തെ ബാധിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യന്റെ സ്വന്തം ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാടിനെയാണ് ബാധിക്കുന്നത്.
ഒരു ടീച്ചര് എങ്ങനെ ആകരുത് എന്ന് നടി അജിത നമ്പ്യാര് നമുക്ക് കാണിച്ചുതരുമ്പോള്, ഒരു ടീച്ചര് എങ്ങനെ ആകണം എന്ന് നടി കബനി കാണിച്ചുതരുന്നു.
രണ്ടും സമൂഹത്തിന്റെ മുഖമാണ്. ഒന്ന് അപരിഷ്കൃത ഭാവമാണെങ്കില്, ഒന്ന് പരിഷ്കൃതഭാവമാണ്.
ഒരു കുട്ടി സ്വന്തം ശരീരത്തെ മറ്റുള്ളവരുടെ അളവുകോലില് നോക്കാന് തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം അവളുടെ ആത്മബോധത്തില് ഒരു വിള്ളല് വീഴുന്നു. അതിനുശേഷം അവള് സ്വയം പ്രതിരോധം സൃഷ്ടിക്കാനാകാതെ ഉഴറുന്നു. സ്കൂളില് പോകാന് മടിക്കുന്നു. വീട്ടിലെ നാലു ചുവരുകള്ക്കുള്ളില് ചുരുങ്ങുന്നു. ചിന്തകളെ തിരുത്താന് ശ്രമിക്കുന്നു. അതിജീവിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നു.
വെളുപ്പുനിറം മഹനീയമാണെന്ന് കരുതി കോസ്മറ്റിക്സ് വാങ്ങിക്കൂട്ടുന്നു.
അതുതന്നെയാണ് സൗന്ദര്യവിപണിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി. ആദ്യം അപര്യാപ്തത സൃഷ്ടിക്കുക. പിന്നീട് അതിനുള്ള പരിഹാരം വില്ക്കുക എന്നതാണ് പരസ്യങ്ങള് പോലും ചെയ്യുന്ന മനഃശാസ്ത്രപരമായ ടെക്നിക്കുകള്. ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അസ്വസ്ഥതയെ ഉപഭോഗത്തിന്റെ ആവശ്യമായി മാറ്റുന്ന ഈ വ്യവസ്ഥയോട് നിറവിവേചനത്തെ വേര്തിരിച്ചുകാണാനാവില്ല.
‘ഇരുനിറം’ ഈ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിലേക്കാണ് വിരല്ചൂണ്ടുന്നത്. അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രസക്തി ഇവിടെ തന്നെയാണ്. വര്ണ്ണവിവേചനത്തെ ചില വ്യക്തികളുടെ മോശം മനോഭാവമായി മാത്രം കാണാതെ, കുടുംബം മുതല് വിപണി വരെയും മാധ്യമം മുതല് സൗന്ദര്യസങ്കല്പ്പം വരെയും പടര്ന്നുകിടക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക നിര്മ്മിതിയായി വായിക്കാനുള്ള സാധ്യത സിനിമ തുറക്കുന്നു.
എങ്കിലും സിനിമയുടെ ശക്തി അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്താവനയില് മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ആ രാഷ്ട്രീയം എങ്ങനെ സിനിമയായി മാറുന്നു എന്നതാണ് കൂടുതല് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.
ചോദ്യങ്ങള് ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന കുട്ടി!
ഇത് പുതിയ സമൂഹത്തിന്റെ പോസിറ്റീവായ മുഖമാണ്.
ചോദ്യങ്ങള് ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുക.
ഉത്തരങ്ങള് വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
അതില് ഒരുത്തരം ജീവിതത്തിന്റെ വഴിത്തിരിവാണ്.
ജിന്റോ തോമസിന്റെ സംവിധാനത്തില് ഈ സിനിമയുടെ ഇതിവൃത്തം കഥാപാത്രങ്ങളോട് ഇണങ്ങി പ്രവര്ത്തിച്ചു.
അമ്പിളിയുടെ അന്വേഷണമാണ് കഥയുടെ ചാലകശക്തി. അതിനാല് പ്രേക്ഷകനോട് ഒരു ആശയം അടിച്ചേല്പ്പിക്കുന്നതിനേക്കാള് അവളോടൊപ്പം ചിന്തിക്കാന് സിനിമ നമ്മളെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ഒരു കുട്ടിയുടെ കണ്ണിലൂടെ മുതിര്ന്നവരുടെ മുന്വിധികളെ കാണുക എന്നത് തന്നെ ഒരു ശക്തമായ സിനിമാറ്റിക് തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്.
ഇവിടെയാണ് അമ്പിളിയുടെ വേഷം അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രനിയോഗം നിര്ണായകമാകുന്നത്. കഥാപാത്രത്തെ ഒരു സാമൂഹിക സന്ദേശത്തിന്റെ വാഹകയായി മാത്രം അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കില് സിനിമയുടെ വൈകാരിക ശക്തി കുറയുമായിരുന്നു. എന്നാല് കൗതുകവും ആശയക്കുഴപ്പവും വേദനയും തിരിച്ചറിവും ഉള്ക്കൊള്ളുന്ന ഒരു കുട്ടിയായി അമ്പിളി നിലനില്ക്കുന്നു. കുട്ടിയുടെ മുഖഭാവങ്ങളിലും നിശ്ശബ്ദതകളിലും രൂപപ്പെടുന്ന പ്രതികരണങ്ങള് സംഭാഷണങ്ങള്ക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് കഥാപാത്രത്തെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. ആ സ്വാഭാവികതയാണ് കഥാപാത്രത്തെ പ്രേക്ഷകനോട് അടുപ്പിക്കുന്നത്.
നിറം പ്രമേയമാകുന്ന സിനിമയില് ദൃശ്യഭാഷയ്ക്കും പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയമുണ്ട്. നിറങ്ങള് പശ്ചാത്തല അലങ്കാരങ്ങളായി മാത്രം നിലനില്ക്കാതെ ആശയത്തിന്റെ ഭാഗമാകുമ്പോഴാണ് സിനിമയുടെ ശില്പ്പം അതിന്റെ പ്രമേയവുമായി യോജിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയില് നിറങ്ങള്ക്ക് മേല്ക്കോയ്മയില്ല. മനുഷ്യന്റെ കാഴ്ചയാണ് അവയ്ക്ക് പദവി നല്കുന്നത്. ഈ തിരിച്ചറിവിനെ ദൃശ്യാനുഭവമാക്കി മാറ്റാനുള്ള ശ്രമമാണ് സിനിമയുടെ ഛായാഗ്രഹണത്തെ പ്രസക്തമാക്കുന്നത്.
അതുപോലെ തന്നെ എഡിറ്റിംഗുള്പ്പെടെയുള്ള കാര്യങ്ങള് കഥയുടെ വൈകാരിക താളത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളായി പ്രവര്ത്തിച്ചു. കുട്ടിയുടെ അനുഭവത്തിന്റെ വേഗതയും മുതിര്ന്നവരുടെ ലോകത്തിന്റെ സങ്കീര്ണ്ണതയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം സിനിമയുടെ ആഖ്യാനതാളത്തില് അനുഭവപ്പെടുമ്പോഴാണ് അമ്പിളിയുടെ യാത്ര പ്രേക്ഷകന്റെയും യാത്രയായി മാറുന്നത്. ശബ്ദവും സംഗീതവും വികാരത്തെ അമിതമായി നിര്ദേശിക്കുന്നതിനുപകരം ദൃശ്യത്തിന്റെ അന്തര്ധ്വനിയെ പിന്തുടരുമ്പോള് സിനിമയുടെ മാനുഷികത കൂടുതല് തെളിയുന്നു.
വിഷ്ണു കെ. മോഹനന്റെ തിരക്കഥയുടെ പ്രധാന നേട്ടം വിഷയത്തെ കഥാപാത്രത്തില്നിന്ന് വേര്പെടുത്താതിരിക്കുന്നതിലാണ്. എന്നാല് ഇവിടെ സിനിമയോട് ഉന്നയിക്കാവുന്ന വിമര്ശനവും ഉണ്ട്. ഇത്രയും സങ്കീര്ണ്ണമായ ഒരു സാമൂഹിക പ്രശ്നത്തെ കുട്ടിയുടെ അനുഭവലോകത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുമ്പോള് അതിന്റെ ഘടനാപരമായ വേരുകള് മുഴുവന് തുറന്നുകാട്ടാനുള്ള സാധ്യത പരിമിതപ്പെടുന്നു. വര്ണ്ണവിവേചനം വ്യക്തിയുടെ മനസ്സില് മാത്രമല്ല, ചരിത്രത്തിലും വര്ഗ്ഗത്തിലും ലിംഗത്തിലും വിപണിയിലും മാധ്യമപ്രതിനിധാനങ്ങളിലും സ്ഥാപനങ്ങളിലുമാണ് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്. സിനിമ ഈ വിശാലമായ രാഷ്ട്രീയത്തെ മുഴുവനായി പിന്തുടരുന്നില്ലെങ്കില് പോലും, അതിലേക്കുള്ള വാതില് തുറക്കുന്നു എന്നതാണ് അതിന്റെ പ്രധാന നേട്ടം.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ‘ഇരുനിറ’ത്തെ ഒരു ‘നല്ല സന്ദേശമുള്ള സിനിമ’ എന്ന വിശേഷണത്തില് ഒതുക്കുന്നത് അതിനോടുള്ള അനീതിയായിരിക്കും. ഇത് ഒരു സൗന്ദര്യവ്യവസ്ഥയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സിനിമയാണ്. മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തെ ഒരു പൊതുമാനദണ്ഡത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്ന സംസ്കാരത്തോട് നടത്തുന്ന വിമര്ശനമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികളുടെ മനസ്സിലേക്ക് മുന്വിധികള് എങ്ങനെ കടന്നുവരുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സാമൂഹിക നിരീക്ഷണമാണ്.
സൗന്ദര്യത്തെ നിര്വചിക്കാന് നമുക്ക് എന്തിനാണ് ഈ അളവുകോല്?
കറുപ്പിനെ വെളുപ്പിനോട് തുല്യമാക്കുക എന്നത് മാത്രം മതിയാകില്ല. വെളുപ്പിനെ മേന്മയുടെ സ്ഥാനത്ത് നിര്ത്തുന്ന സാമൂഹിക യുക്തിയെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യണം. അല്ലെങ്കില് വിവേചനത്തിന്റെ ഭാഷ മാത്രം മാറും. അതിന്റെ അധികാരഘടന അതേപടി തുടരും.
‘ഇരുനിറം’ നമ്മളെ ഈ ആഴത്തിലുള്ള തിരിച്ചറിവിലേക്കാണ് എത്തിക്കുന്നത്.
ഒരു കുട്ടിയുടെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കുമ്പോള് ലോകം ഇപ്പോഴും രണ്ടുനിറങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അതിനെ അങ്ങനെ വിഭജിച്ചത് മുതിര്ന്നവരുടെ സമൂഹമാണ്. നിറങ്ങള്ക്ക് പേരിട്ടത് പ്രകൃതി അല്ല. അവയ്ക്ക് പദവികള് നല്കിയതും പ്രകൃതി അല്ല. അത് മനുഷ്യനിര്മ്മിതമാണ്. അതിനാല് ചട്ടങ്ങള് മാറ്റാനും കഴിയുന്നത് മനുഷ്യനാണ്.
അമ്പിളിയുടെ അന്വേഷണം ഒടുവില് ഒരു നിറം കണ്ടെത്താനുള്ള യാത്രയല്ല. നിറങ്ങള്ക്ക് മേല്ക്കോയ്മ നല്കുന്ന കണ്ണിനെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള യാത്രയാണ്. വകതിരിവുകളെ തിരിച്ചറിയുന്ന യാത്രയാണ്.
അവിടെയാണ് സിനിമ അതിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടിലെത്തുന്നത്.
വര്ണ്ണവിവേചനത്തിനെതിരെ സംസാരിക്കുന്നത് മറ്റൊരു നിറത്തെ ഉയര്ത്തിപ്പിടിക്കലല്ല. മനുഷ്യനെ നിറത്തിന്റെ അളവുകോലില്നിന്ന് മോചിപ്പിക്കലാണ്.
ഒരു മനുഷ്യന്റെ ചര്മ്മനിറം അവന്റെ വിധിയാകുന്ന സമൂഹം ജനാധിപത്യപരമായി എത്ര മുന്നേറിയാലും അതിന്റെ സൗന്ദര്യബോധം ഇപ്പോഴും പിന്നിലാണ്. ശരീരത്തിന്റെ വൈവിധ്യത്തെ അംഗീകരിക്കാന് കഴിയാത്ത സമൂഹത്തിന് മനുഷ്യജീവിതങ്ങളുടെ വൈവിധ്യങ്ങളെ പൂര്ണ്ണമായി എങ്ങനെ അംഗീകരിക്കാന് കഴിയും?
അതിനാല് ‘ഇരുനിറം’ അവസാനിക്കുന്നത് അമ്പിളിയുടെ കഥ അവസാനിക്കുന്നിടത്തല്ല. അവിടെനിന്നാണ് നമ്മുടെ ആത്മപരിശോധന ആരംഭിക്കുന്നത്. ഇന്നലെകളെ മറിച്ചുനോക്കി ഇന്നിനെ പരിശോധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. വര്ണ്ണാന്ധത ബാധിച്ച മനുഷ്യരുടെ കാഴ്ച ചികിത്സയ്ക്ക് വിധേയമാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
ഇനി ചോദ്യം അമ്പിളിയുടേതല്ല.
നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടേയും മനസ്സില്നിന്നാണ് നൂറുനൂറ് ചോദ്യങ്ങള് ഉയരേണ്ടത്.
വര്ണ്ണവിവേചനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടകാലത്തില് നിന്ന് നാം പൂര്ണമായി പുറത്ത് കടന്നിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും വിഷം പുരണ്ട ചിന്തകള് അവിടവിടങ്ങളില് പൊന്തിവരുന്നു. വരേണ്യനിറമായി കണക്കാക്കുന്ന വെളുപ്പിന്റെ പേരില് ഇന്നും മാറ്റിനിര്ത്തപ്പെടുന്ന മനുഷ്യര് നമുക്കിടയില് ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടെങ്കില്, അത് പ്രതിരോധിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം ഓരോ വ്യക്തിയുടേതുമാണ്.
ഈ ചോദ്യങ്ങള്ക്ക് ഉത്തരം പറയേണ്ടത് സിനിമയല്ല. നമ്മുടെ സമൂഹമാണ്.
തിരശ്ശീലയില് ഇരുട്ട് വീഴുമ്പോള് ‘ഇരുനിറം’ അവസാനിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, അപ്പോഴാണ് അതിന്റെ യഥാര്ത്ഥ വെളിച്ചം തുടങ്ങുന്നത്. കുന്നിന്പുറത്തെ രാത്രിയില് അച്ഛനോടൊപ്പം ചേര്ന്നിരുന്ന് മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ നുറുങ്ങുവെട്ടത്തില് അച്ഛന് പറഞ്ഞ കഥയിലൂടെ അമ്പിളിയുടെ കണ്ണുകളില് തെളിഞ്ഞുനിന്ന ചോദ്യം പ്രേക്ഷകന്റെ കണ്ണിലേക്കും ചിന്തകളിലേക്കും പ്രകാശം പരത്തുന്നു.
കേന്ദ്രകഥാപാത്രമായ അമ്പിളിയുടെ വേഷം അഭിനയിച്ച തന്മയ സോള് എന്ന കൊച്ചുകലാകാരിയ്ക്ക് ആശംസകള്.
മനുഷ്യനെ കാണുമ്പോള് ആദ്യം കാണുന്നത് അവന്റെ നിറമാണെങ്കില്, മാറേണ്ടത് നിറത്തിന്റെ പേരില് വിവേചനം സൃഷ്ടിക്കുന്നവന്റെ കാഴ്ചയാണ്.
അതുതന്നെയാണ് ‘ഇരുനിറം’ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയവും അതിന്റെ ഏറ്റവും മാനുഷികമായ സൗന്ദര്യവും.
മാളോല പ്രൊഡക്ഷന്സ് നിമ്മാണം പൂര്ത്തിയാക്കിയ ആനുകാലിക പ്രസക്തിയുള്ള സിനിമയെ ഉദ്ദേശ്യലക്ഷ്യത്തിലെത്തിച്ച സംവിധായകന് ജിന്റോ തോമസിനും നിര്മ്മാതാവ് സിജി മാളോലയ്ക്കും തിരശ്ശീലയ്ക്കു മുന്പിലും പിന്നിലും പ്രവര്ത്തിച്ച മുഴുവന് വ്യക്തികള്ക്കും ആശംസകള്.
Online PR – CinemaNewsAgency.Com
